วันนี้เป็นวันแรกและก็ครั้งแรกที่ฉันได้เขียน เธอนะ my diary ของฉัน ฉันขอเป็นกันเองกับเธอเลยแล้วกันนะ วันนี้เกิดเรื่องขึ้นกับฉันมากมาย (น้ำเน่าเกินไปอะเปล่าเนี่ย) ตั้งแต่ฉันขึ้นม.4 มาแล้วฉันก็ได้อยู่ห้องวิทย์-คณิตเสียด้วยเก่งใช่ไหมละไม่ต้องชมกันหรอก ฉันขึ้นม.4 มาได้สัก 1 อาทิตย์ฉันก็รู้ถึงอีกแง่มุมหนึ่งของชีวิตจริงๆ ได้รู้ถึงความสมหวัง ความยากลำบากของนร.ม.ปลาย ความสุข ความเศร้า ความเสียใจ บางทีฉันก็รู้สึกท้อเหมือนกันแต่เมื่อคิดว่าชีวิตของเรายังต้องเจออะไรที่ลำบากกว่านี้อีกเยอะ ไหนเรายังจะต้องไปเป็นนิสิตในมหาลัย ซึ่งมันก็คงต้องลำบากกว่านี้อีก เธอว่าไหมละ ยิ่งเมื่อเราเรียนจบเราก็ต้องทำงานจริงไหมละ ชีวิตคนเรามันต้องต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆอีกมากมาย ชีวิตเราไม่มีทางหยุดนิ่งได้หรอก เธอว่าไหม ฉันอยู่ห้องนี้ ฉันมีการบ้านไม่เว้นแต่ละวัน และสอบย่อยทุกอาทิตย์ ขอย้ำว่าทุกอาทิตย์ ปัจจุบันฉันต้องนอนดึกแทบทุกวัน ไหนจะต้องทำการบ้าน อ่านหนังสือสอบ แล้วยิ่งสายวิทย์-คณิต ฉันต้องเรียนทั้ง ชีววิทยา แถมยังต้องเจอครูผู้สอนที่สั่งการบ้านเยอะมาก แกสั่งงานแม้จะป็นวันหยุดของพวกฉัน (หมายถึงพวกเพื่อนๆห้องเดียวกัน ) เคมีวิชาที่ฉันนั่ง(สปงก)อย่างสงบเสงี่ยม เมื่อครูปารนี ครูผู้สอนของเริ่มการเรียนการสอน แล้วเมื่อสอบเคมีแต่ละครั้ง ข้อสอบเป็นข้อสอบที่ทำให้ฉันงงอย่างแท้จริง ส่วนฟิสิกส์นั้นไม่ต้องพูดถึงคะแนนเปเปอแรกต่ำต้อยมาก ฉันแทบจะไม่อยากพูดถึง คราวแรกที่ฉันรู้คะแนนฉันก็รู้สึกหดหู่ใจอยู่เหมือน แต่เมื่อฉันคิดใหม่ว่ามันเป็นแค่เปเปอแรก ฉันยังต้องสอบอีกหลายเปเปอฉันก็ไม่เครียดมากเท่าไร (แต่ก็ยังเครียดอยู่นิดๆ) ฉันวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันไหมนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น