Italy flag

ตอนนี้ฉันต้องเตรียมตัวสอบพูดเล่าเรื่องเกี่ยวกับธงชาติของประเทศต่างๆเป็นภาษาอังกฤษนะ ตอนนี้ก็เลยต้องเตรียมตัวเป็นพิเศษ วันนี้ฉันก็เลยลองหาข้อมูลของธงแต่ละประเทศดู ก็เลยสนใจธงของประเทศอิตาลี เลยเอาข้อมูลมาฝากกัน

Italy flag

The flag of Italy is a tricolour featuring three equally sized vertical pales of green, white and red, with the green at the hoist side. In its current form it has been in use since 19 June 1946 and was formally adopted on 1 January 1948.
The first entity to use the Italian tricolour was the Repubblica Cispadana in 1797, after Napoleon's victorious army crossed Italy. During this time many small republics of Jacobin inspiration supplanted the ancient absolute states and almost all, with variants of colour, used flags characterised by three bands of equal size, clearly inspired by the French model of 1790. The colours chosen by the Republic were red and white, the colours of the flag of Milan and green, which was the colour of the uniform of the Milanese civic guard.
Some have attributed particular values to the colours and a common interpretation is that the green represents the country's plains and the hills, white, the snow-capped Alps and red, blood spilt in the Wars of Italian Independence. A more religious interpretation is that the green represents hope, the white represents faith and the red represents charity; this references the three theological virtues

ขอขอบคุณที่มา

http://en.wikipedia.org/wiki/Flag_of_Italy

บทกลอน

You know what ?
I hate you...
I hate you for being so good to me
I hate how you always come to me
I hate how you always give me your full attention
I hate when you say you "care"
I hate all of it...
so please...
"don't step into my heart"

เธอรู้อะไรไหม
ฉันเกลียดเธอ...
ฉันเกลียดการที่เธอทำดีกับฉัน
ฉันเกลียดที่เธอทำดีกับฉันเสมอมา
ฉันเกลียดที่เธอใส่ใจฉันมากเกินไป
ฉันเกลียดเมื่อเธอพูดว่า "ห่วงใย"
ฉันเกลียดทั้งหมดนั่น
ได้โปรด...
"อย่าเข้ามาในหัวใจของฉัน"

from... นิยายของหัวสมองตีบตัน

เรื่อง mouth to mouth ยัยปากกรรไกรกับ

นายคารมจัด(หน้า132)

วรรณกรรมคลาสสิคของฝรั่งเศส

"เจ้าชายน้อย" เขียนโดยแซง-แต็ก ซูเปรี Antoine De Saint-Exuper

ถ้าใครเคยได้อ่านวรรณกรรมเรื่องนี้ในสมัยเด็กๆอาจได้มุมมองอีกแบบหนึ่ง....ในหนังสือเล่มนี้ แต่ถ้าเวลาล่วงเลยไปแล้วได้กลับมาอ่านในตอนเป็นผู้ใหญ่ก็จะได้ มุมมองข้อคิดอีกแบบหนึ่งเปลี่ยน วรรณกรรมคลาสิกของโลกเรื่อง "เจ้าชายน้อย"หนังสือที่งดงาม เรียบง่าย ไร้เดียงสาแสดงถึง ความจริงของชีวิตปรากฏขึ้นได้อย่างเด่นชัดที่สุด จินตนาการอันบริสุทธิ์ของดวงใจน้อย ๆของเจ้าชายน้อย วรรณกรรมเรื่องนี้ ได้สะกิดใจฉันให้รำลึกถึง "สิ่งที่สำคัญ"ดังท่อนหนึ่งในหนังสือกล่าวว่า

"เราจะมองเห็นแจ่มชัดด้วยหัวใจเท่านั้น สิ่งสำคัญนั้นไม่อาจเห็นได้ด้วยดวงตา""It is only with the heart that you can see fully ;what is essential is invisible to the eyes "เจ้าชายน้อยพูดกับ

สุนัขจิ้งจอก สอนให้เจ้าชายน้อยรู้จัก การสร้างความผูกพันธ์ One runs the risk of weeping a little, if one lets himself be tamed..."เราเสี่ยงต่อการร้องไห้เมื่อเราปล่อยตัวให้สร้างความสัมพันธ์ขึ้นมา" "The fact is that I did not know how to understand anything! I ought to have judged by deeds and not by words. She cast her fragrance and her radiance over me. I ought never to have run away from her... I ought to have guessed all the affection that lay behind her poor little strategems. Flowers are so inconsistent! But I was too young to know how to love her..."

"ฉันไม่เข้าใจอะไรเสียเลย ในตอนนั้นฉันควรจะรู้จักตัดสินเธอจากการกระทำของเธอ มิใช่จากคำพูดของเธอ เธอทำให้โลกของฉันหอมหวนและแจ่มใส ฉันจึงไม่ควรหนีจากเธอมาเลย ฉันควรจะเห็นความอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ภายใต้มารยาของเธอ ดอกไม้ก็มีอารมณ์หวั่นไหวง่ายเช่นนี้เสมอแหละ แต่ฉันก็อ่อนหัดเกินกว่าที่จะรู้จักรัก"

"Only the children know what they are looking for," said the little prince. "They waste their time over a rag doll and it becomes very important to them; and if anybody takes it away from them, they cry..." "พวกเด็กๆเท่านั้นที่รู้ว่าตนเองต้องการอะไร..."เจ้าชายน้อยกล่าว "เขายอมเสียเวลาให้กับตุ๊กตาผ้าและตุ๊กตานั้นก็มีความสำคัญมาก และถ้าใครมาเอามันไปจากเขา เขาก็จะร้องไห้..."

เจ้าชายน้อย พูดกับชายบนพื้นโลกว่า"คนในโลกของเธอ ปลูกกุหลาบตั้งห้าพันต้นในสวนเดียว และเค้ายังไม่พบสิ่งที่เค้าต้องการ และทั้งๆสิ่งที่เค้าต้องการอาจหาได้จากกุหลาบแค่ดอกเดียว หรือ น้ำเพียงนิดเดียว""แต่ตาของคนเรากลับมืดบอด สิ่งนั้นต้องค้นหาด้วยใจ ฉันได้ดื่ม ได้หายใจเต็มที่ในยามรุ่งอรุณ ทรายมีสีน้ำผึ้ง ฉันเองก็มีความสุขที่ทรายมีสีน้ำผึ้ง ทำไมฉันจะต้องเป็นทุกข์ "

-"เธอมีพิษร้ายแรงใช่ไหม เธอแน่ใจรึเปล่าว่าจะไม่ทำให้ฉันทรมาน"เจ้าชายน้อยพูดกับงู
-ทำไมกับแค่หมวกใบเดียว จะทำให้ใครๆต้องกลัวด้วย ภาพเขียนของผมไม่ใช่หมวกสักหน่อยมันเป็น
-รูปงูเหลือมที่กำลังย่อยช้างตัวหนึ่งอยู่ในกระเพาะต่างหาก

ขอขอบคุณที่มาจาก

http://dj-indy.exteen.com/20050717/the-little-prince

อุทยานแห่งชาติเซเรนเกติ ประเทศแทนซาเนีย

พอดีว่าวันนี้ได้อ่านหนังสือ อยู่เล่มหนึ่งคะ ชื่อเรื่องว่า "เอาชีวิตรอดในทุ่งหญ้า แอฟริกา"ของนานมีบุ๊ค คะ เพื่อนๆหลายคนคงเคยอ่านแล้วคะ ส่วนดิฉันเพิ่งจะยืมมาจากห้อองสมุดวันนี้เองคะ พออ่านแล้วก็สนุกมากคะ แถมยังได้รับความรู้ด้วยคะ ดิฉันก็เลยนำความรู้ส่วนหนึ่งในหนังสือมาให้เพื่อนอ่านดูคะ อาจจะเป็นความรู้ไม่มากนัก แต่ก็หวังว่าคงมีประโยชน์ต่อผู้สนใจบ้างไม่มากก็น้อยคะ
ทุ่งหญ้าบริสุทธ์ไร้มลภาวะ
อุทยานแห่งชาติเซเรนเกติ อยู่ในประเทศแทนซาเนีย ทางด้านตะวันออกของทวีปแอฟริกา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีค.ศ.1941มีพื้นที่ครอบคลุมทั้งหมด 14,800ตารางกิโลเมตร เนื่องจากตลอดทั้งปีมีปริมาณฝนตกไม่เกิน 800มิลลิลิตร จึงถูกจัดให้เป็น ทุ่งหญ้าเขตร้อน สภาพแวดล้อมส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยต้นหญ้า ป่าละเมาะ ก้อนหิน และต้นอะเคเซีย ซึ่งเป็นต้นไม้ที่ค่อนข้างสูงในพื้นที่บริเวณนี้ ที่นี่มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่และมีช่วงเวลาของการอพยพ หาแหล่งอาหารที่ชัดเจน จึงทำให้องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือ ยูเนสโก ได้ประกาศให้อุทยานแห่งนี้เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติเมื่อปี ค.ศ.1981
ภายในอุทยานแห่งชาตินี้มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ประมาณ 3,000,000ตัว อาศัยอยู่เช่น ม้าลายและเเอนทีโลป ซึ่งเป็นสัตว์กีบมีเขาคล้ายกวาง แต่ผลัดเขาไม่ได้ ในจำนวนนี้มีฝูงวิลเดอบีสต์ ซึ่งเป็นแอนทีโลป ชนิดหนึ่งอยู่ประมาณ 1,500,000ตัว ซึ่งมีนิสัยชอบอพยพหาแหล่งอาหาร ในช่วงฤดูฝนระหว่างเดือนธันวาคมถึงเดือนพฤษภาคมจะหินในอุทยานแห่งชาตินี้ แต่เมื่อเข้าสู่ฤดูแล้ง ก็จะพากันอพยพขึ้นเหนือเพื่อหาแหล่งอาหารใหม่

มหาเวสสันดรชาดก

1.กัณฑ์ทศพร เริ่มตั้งแต่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ แล้วเสด็จไปเทศนาโปรดพระเจ้าพิมพิสาร ต่อจากนั้นเสด็จไปโปรดพุทธบิดาและพระประยูรญาติที่กรุงกบิลพัสด์ เกิดฝนโบกขรพรรษ พระสงค์สาวกกราบทูลอาราธนาให้ทรงแสดงเรื่องมหาเวสสันดรชาดก เริ่มตั้งแต่เมื่อกัปที่ 98 นับแต่ปัจจุบัน พระนางผุสดีซึ้งจะทรงเป็นพระมารดาของพระเวสสันดร ทรงอธิษฐานขอเป็นมารดาของผู้มีใจบุญจบลงตอนพระนางได้รับพร 10ประการจากพระอินทร์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ผู้นั้นจะได้รับทรัพย์สมบัติดังปรารถนา ถ้าเป็นสตรีจะได้สามีที่เป็นที่ชอบเนื้อเจริญใจ บุรุษจะได้ภรรยาเป็นที่ต้องประสงค์อีกเช่นเดียวกันจะได้บุตรหญิงชายเป็นคนว่านอนสอนง่าย มีรูปร่างที่งดงาม มีความประพฤติดีกริยาเรียบร้อย
2.กัณฑ์หิมพานต์ พระเวสสันดรทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสัญชัยกับพระนางผุสดี แห่งแคว้นสีวีราษฎร์ประสูติที่ตรอกพ่อค้า เมื่อพระเวสสันดรได้รับเวนราชสมบัติจากพระบิดา ได้พระราชทานช้างปัจจัยนาเคนทร์แก่กษัตริย์แคว้นกลิงคราชฎร์ ประชาชนไม่พอใจ พระเวสสันดรจึงถูกพระราชบิดาเนรเทศไปอยู่ป่าหิมพานต์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ย่อมได้สิ่งที่ปรารถนาทุกประการ ครั้นตายแล้วได้บังเกิดในสุคติโลกสวรรค์เสวยสมบัติอันมโหฬาร มีบริวารแวดล้อมบำรุงบำเรออยู่เป็นนิตย์จุติจากสวรรค์แล้ว จะลงมาเกิดในตระกูลขัตติยะมหาศาลหรือตระกูลพราหมณ์มหาศาลอันบริบูรณ์ด้วยทรัพย์ศฤงคารบริวารมากมายนานาประการจะประมาณมิได้ ประกอบด้วยการสบายใจทุกอิริยาบถ
3.กัณฑ์ทานกัณฑ์ ก่อนเสด็จไปอยู่ป่า พระเวสสันดรได้พระราชทานสัตสดก มหาทาน คือช้าง ม้า รถ ทาสชาย ทาสหญิง โคนม และ นางสนม อย่างละ700อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะบริบูรณ์ด้วยแก้วแหวนเงินทองทาส ทาสี และสัตว์ 2เท้า 4เท้า ครั้นตายแล้วจะได้ไปเกิดในฉกาพจรสวรรค์มีนางเทพอัปสรแวดล้อมมากมายเสวยสุขในปราสาทแล้วด้วยแก้ว7ประการ
4.กัณฑ์วนปเวสน์ พระเวสสันดรทรงพระนางมัทรีและพระชาลี(โอรส)พระกัณหา(ธิดา)เสด็จจากเมืองผ่านแคว้น เจตราษฎร์ จนเสด็จถึงเขาวงกตในป่าหิมพานต์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้รับความสุขทั้งโลกนี้และโลกหน้าจะได้เป็นบรมกษัตริย์ในชมพูทวีป เป็นผู้ทรงปรีชาเฉลียวฉลาดสามาร๔ปราบอริราชศัตรูให้ย่อยยับไป
5.กัณฑ์ชูชก ชูชกพราหมณ์ ขอทานได้นางอมิตตาบุตรสาวของเพื่อนเป็นภรรยา นางใช้ให้ชูชกไปของสองกุมาร ชูชกเดินทางไปสืบข่าวในแคว้นสีวีราษฎณ์ สามารถหลบหลีกการทำร้ายของชาวเมือง พบพรานเจตบุตรลวงพรานเจตบุตรให้บอกทางไปยังเขาวงกต อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้บังเกิดในตระกูลกษัตริย์ ประกอบด้วยสมบัติอันงดงามกว่าคนทั้งหลาย จะเจรจาปราศรัยก็ไพเราะเสนาะโสต แม้จะได้สามีภรรยา และบุตรธิดาก็ล้วนแต่มีรูปทรงงดงามสอนง่าย
6.กัณฑ์จุลพน ชูชกเดินทางผ่านป่าตามเส้นทางที่เจตบุตรแนะจนถึงที่อยู่ของอัจจุตฤๅษี อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ แม้จะบังเกิดในปรภพใดๆจะเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยสมบัติบริวาร จะมีอุทยานอันดารดาษด้วยไม้หอมตรลบไป แล้วจะมีสระโบกขรณีอันเต็มไปด้วยประทุมชาติ ครั้นตายไปแล้วก็ได้เสวยทิพยสมบัติในโลกหน้าสืบต่อไป
7.กัณฑ์มหาพน ชูชกลวงอัจจุตฤๅษี ให้บอกทางผ่านป่าไม้ใหญ่ไปยังที่ประทับของพระเวสสันดร อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะเสวยสมบัติใดในดาวดึงส์เทวโลกนั้นแล้ว จะได้ลงมาเกิดเป็นกษัตริย์มหาศาล มีทรัพย์ศฤงคารบริวารมากมี อุทยานและสระโบกขรณีที่เป็นประพาส เป็นผู้บริบูรณ์ด้วยด้วยศักดานุภาพเฟื่องฟุ้งไปทั่วชมพูทวีป อีกทั้งจักได้เสวยอาหารทิพย์เป็นนิตย์นิรันดร
8.กัณฑ์กุมาร ชูชกทูลขอสองกุมาร ทุบตีสองกุมารเฉพาะพระพักตร์พระเวสสันดร แล้วพาออกเดินทาง อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ย่อมประสบผลสำเร็จในสิ่งที่ปรารถนา ครั้นตายไปแล้วได้เกิดในฉกามาพจรสวรรค์ในสมัยที่พระศรีอาริยาเมตไตรมาอุบัติก็จะได้พบศาสนาของพระองค์ จะได้ถือปฏิสนธิในตระกูลกษัตริย์ ตลอดจนได้สดับตรับฟังพระสัทธรรมเทศนาของพระองค์ แล้วบรรลุพระอรหัตตผลพร้อมด้วยปฏิสัมภิทาทั้ง 4 ด้วยบุญราศีที่ได้อบรมไว้
9.กัณฑ์มัทรี พระนางมัทรีเสด็จกลับจากหาผลไม้ในป่าออกติดตสมสองกุมารตลอดทั้งคืน จนถึงทรงวิสัญญี(สลบ)เฉพาะพระพักตร์พระเวสสันดร เมื่อทรงฟื้นแล้วพระเวสสันดรตรัสเล่าความจริงเกี่ยวกับสองพระกุมาร พระนางทรงอนุโมทนาด้วย อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ เกิดในโลกหน้าจะเป็นผู้มั่งคั่งสมบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติเป็นผู้มีอายุยืนยาวทั้งประกอบด้วยรูปโฉมงดงามกว่าคนทั้งหลาย จะไปในที่ใดๆก็จะมีแต่ความสุขทุกแห่งหน
10.กัณฑ์สักกบรรพ พระอินทร์พระเกรงว่าจะมีผู้มาขอพระนางมัทรีจึงแปลงเป็นพราหมณ์ชรามาทูลขอพระนางมัทรีแล้วฝากไว้กับพระเวสสันดร อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะเป็นผ้ที่เจริญด้วยลาภยศตลอดจนจตุรพิธพรทั้ง 4 คืออายุวรรณธ สุขะ พละ ตลอดกาล
11.กัณฑ์มหาราช ชูชกเดินทางเข้าไปแคว้นสีวีราษร์ พระสัญชัย ทรงไถ่สองกุมาร ชูชกได้รับพระรายชทานเลี้บง และ ถึงแก่กรรมด้วยกินอาหารมากเกินควร อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้มนุษสมบัติ สวรรค์สมบัติ และนิพพานสมบัติเมื่อเกิดเป็นมนุษย์จะได้เป็นพระราชาเมื่อจากโลกมนุษย์ไปก็จะไปเสวยทิพยืสมบัติ ในฉกามาพจรสวรรค์มีนางเทพอัปสรเป้นบริวาร ครั้นบารมีแก่กล้าก็จะได้นิพพานสมบัติอันตัดเสียซึ้งชาติ ชรา พยามรณธ พ้นจากโมฆะทั้งสามมีกาโมฆะ เป็นต้น
12.กัณฑ์ฉกษัตริย์ กษัตริย์แคว้นถลิงราชย์ทรงคืนช้างปัจจัยนาเคนทร์ พระเจ้ากรุงสญชัย พระนางผุสดี พระชาลี พระกัณหา เสด็จไปทูลเชิญพระเวสสันดร พระนางมัทรีกลับพระนคร เมื่อกษัตริย์ทั้งหกพระองค์ทรงพบกันก็ทรงวิสัญญี ต่อมาฝนโบกขรพรรษตกจึงทรงฟื้นขึ้น อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้เป็นผู้ที่เจริญด้วยพร 4ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ทุกๆชาติแล
13.กัณฑ์นครกัณฑ์ กษัตริย์หกพระองค์เสด็จกลับพระนคร พระเวสสันดรได้ครองราชย์ดังเดิม บ้านเมืองสมบูรณ์พูนสุข อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้เป็นผู้บริบูรณ์ด้วยวงศาคณาญาติข้าทาสชาย-หญิง ธิดา สามี หรือบิดามารดา เป็นต้นอยู่พร้อมหน้ากันด้วยความผาสุก ปราศจากดรคาพาธทั้งปวง จะทำการใดๆก็พร้อมเพียงกันยังการงานนั้นๆ ให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

วิธีคลายเครียดจากการเรียน การทำงาน และการอ่านหนังสือ

ชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบัน โดยเฉพาะสังคมเมือง มักต้องพบกับการแข่งขันสูงและอยู่ภายใต้ภาวะความกดดันต่างๆ จากสถานการณ์รอบตัว ทั้งด้านเศรษฐกิจ การเมือง การทำงาน การศึกษาเล่าเรียน รวมถึงมลภาวะต่างๆ ที่ล้วนแล้วแต่นำไปสู่ ความเครียด เมื่อเกิดความเครียด ร่างกายจะมีการปรับตัวเพื่อให้สามารถจัดการกับความเครียด ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการทำงานของระบบต่างๆ โดยเฉพาะต่อมหมวกไต ซึ่งจะมีการสร้างและหลั่งสารต่างๆ เพื่อตอบสนองต่อความเครียดดังกล่าว ในภาวะนี้อาจมีความจำเป็นต้องใช้ วิตามินและสารอาหารบางตัวเพิ่มขึ้น หากเราอยู่ในภาวะเครียดนานๆ อาจนำไปสู่การเกิดภาวะวิตามินและสารอาหารบกพร่องในร่างกาย

วิตามินและสารอาหาร ช่วยลดความเครียด

วิตามินบี ปริมาณสูง วิตามินบี มีบทบาทสำคัญในการสร้างพลังงานจากสารอาหารให้กับสมองและระบบประสาท ในขณะเครียด สมองต้องใช้พลังงานมากขึ้นทวีคูณ วิตามินบีจึงถูกใช้หมดลงอย่างรวดเร็ว จึงส่งผลให้สมองขาดพลังงานในการทำงาน ก่อให้เกิดความเครียดทวีมากยิ่งขึ้น ในผู้ที่ขาดวิตามินบี ถึงแม้จะได้รับสารอาหารมากมายเท่าไรก็ตาม สารอาหารเหล่านั้นก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานให้สมองได้ ดังนั้นผู้อยู่ในภาวะเครียดจึงควรได้รับวิตามินบี ปริมาณสูงเพียงพอเพื่อใช้เปลี่ยนสารอาหารให้เป็นพลังงานแก่สมองได้ทันที การศึกษาหนึ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับประโยชน์ของวิตามินบีต่อภาวะความเครียด โดยออกแบบให้กลุ่มตัวอย่าง รับประทานวิตามินบี 1 ปริมาณ 50มิลลิกรัมต่อวันต่อเนื่องเป็นเวลา 2เดือน ติดตามผลด้านอารมณ์ ความจำ และระยะเวลาการตอบสนอง พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีอารมณ์ที่พัฒนาดีขึ้น คือ ทำให้สมองปลอดโปร่ง อารมณ์ดีขึ้น รู้สึกประปรี้กระเปร่าขึ้น และมีปฏิกิริยาการตอบสนองที่เร็วขึ้นอีกด้วย ร่างกายควรได้รับวิตามินบีในปริมาณสูงหลายชนิดร่วมกัน เพื่อช่วยให้ขบวนการเผาผลาญอาหารเป็นไปอย่างต่อเนื่องสมบูรณ์ โดยปริมาณแนะนำของวิตามินบีแต่ละชนิดคือ 25-50 มิลลิกรัมต่อวัน นอกจากนั้นการรับประทานวิตามินบีรวม ควรเลือกสูตรที่มีปริมาณวิตามินบีแต่ละชนิดใกล้เคียงกัน เพื่อป้องกันการแย่งการดูดซึมซึ่งกันและกัน หรืออาจกล่าวได้ว่า การได้รับวิตามินบีชนิดใดชนิดหนึ่งมากเกินไป จะไปแย่งการดูดซึมวิตามินบีตัวอื่นได้

โสม เป็นหนึ่งในสมุนไพรที่ให้สาร Ginsenosideมีสรรพคุณช่วยลดความเครียดได้ ทั้งยังเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของร่างกาย การรับประทานโสมสกัดวันละประมาณ 100-500 มิลลิกรัม ก็มีผลช่วยให้สามารถทนต่อภาวะกดดันต่างๆ จากความเครียด ร่างกายมีประสิทธิภาพการทำงาน การออกกำลังกายได้ดีขึ้นอีกด้วย สารสกัดจากรากวาเลอเรียน ผู้ที่มีปัญหาความเครียด มักประสบปัญหานอนไม่หลับ สารสกัดจากรากวาเลอเรียน เป็นสารสกัดจากธรรมชาติที่มีฤทธิ์ช่วยให้นอนหลับ ไม่เสพติด ตื่นนอนรู้สึกโล่งสบาย ไม่มึนงง การรับประทานวันละ 455 มิลลิกรัม ก่อนนอน ครึ่งชั่วโมง ช่วยให้ผู้ที่มีปัญหาความเครียดหลับอย่างเป็นธรรมชาติ ตื่นขึ้นมาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเหมือนปกติ ในต่างประเทศสารสกัดจากรากวาเลอเรียน เป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายมานาน โดยพบว่ามีการบรรจุ สรรพคุณและวิธีการใช้ สารสกัดจากรากวาเลอเรี่ยนไว้ใน สมุนไพรเภสัชตำรับของประเทศ อังกฤษ ตั้งแต่ปี 1867 และสมุนไพรเภสัชตำรับของประเทศ สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี 1820

ขอขอบคุณที่มา

http://www.suppaya.com/forum/index.php?topic=188.0

ได้ปิดเรียนภายใน

วันพฤหัสบดี และวันศุกร์นี้ โรงเรียนเบญจมเทพอุทิศของเราได้กำหนดปิดเป็นการภายใน เนื่องจากคุณครูของเราส่วนใหญ่ต้องไปดูงานที่ทางภาคใต้ โรงเรียนเราจึงกำหนดเป็นพิเศษแต่คนอื่นเค้าหยุดกันแต่ฉันและเพื่อนๆห้อง 2 ต้องไปทำงานกันอะ เป็นงานวิชาชีววิทยา ของคุณครูบัญญัติซึ่งเราทำงานนี้แทนการสอบจร้า เป็นคะแนน 20คะแนนด้วยกัน พวกเราต้องเตรียมงานนี้เป็นอย่างมาก ที่จริงแล้วคุณครูไม่ให้พวกเรามาโรงเรียนในวันหยุดนี้หรอกแต่จะทำอย่างไรได้ พวกเราทำงานกันไม่ทันนี้น่า เราก็เลยต้องไปทำงานกัน แล้วยิ่งงานนี้ก็เลื่อนการจัดแสดงนิทรรศการจากวันที่ 2กุมภาพันธ์มาเป็นวันที่ 26มกราคมอะดิ พวกเราก็เลยต้องวุ่นกับการทำงานกันยกใหญ่

เคารพครู

สำหรับวันนี้ก็เป็นวันครูแล้วนะคะ ดิฉันเชื่อว่าทุกๆคนคงต้องเคยมีคุณครูมาก่อน คุณครูนั้นเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของ ท่านจะคอยดูแลพวกเราเสมือนลูกคนหนึ่ง ครูจะสอนให้เราทุกคนเป็นคนดี สอนวิชาความรู้ให้แก่เราทุกคน หากเราไม่มีคุณครูแล้วพวกเราก็จะไม่มีความรู้มาประกอบอาชีพหาเลี้ยงตัว ฉะนั้นแล้วเราทุกคนก็ควรเชื่อฟังคุณครูให้มากๆ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านบอกแก่พวกเรานั้นล้วนเป็นสิ่งที่ดีทั้งสิ้น
วันนี้ดิฉันจึงมีกลอนสำหรับคุณครูทุกท่านมาฝากกันคะ

รอยไม้เรียว

ดุจเรือจ้าง...นำทาง...ให้ผองศิษย์

ได้สัมฤทธิ์...สมมาด...ปรารถนา

ด้วยวิชา...ความรู้...ที่เรียนมา

จากครูบา..ผู้ที่...มีพระคุณ

ขอบูชา...คุณท่าน...ไว้ใน

ถูกผิด...คิดยั้ง..ดัวยคำหนุน

แนวทางครู...ชี้ให้...ไว้เป็นทุน

ด้วยน้ำใจ...การุณ...ศิษย์ทุกครา

รอยไม้เรียว...น้ำลาย...และไอปาก

ที่ครูฝาก...ให้ไว้...ยังมีค่า

ย้ำเตือนศิษย์...ได้ดี...เสมอมา

น้อมสักกา...คารวะ...พระคุณครู

รอยแผลเป็นที่เกิดจากสิวทำอย่างไรจึงจะหายเร็ว

สิวเกิดจากรูขุมขนอุดตันเนื่องจากการจับตัวของน้ำมันกับเซลหนังกำพร้าชั้นนอกที่ตายแล้ว ทำให้เกิดการคั่งของน้ำมันในขุมขน เกิดเป็นสิว ต่อมาอาจมีการเจริญของเชื้อแบคทีเรียที่อยู่ตามผิวหนังและขุมขน ก็จะทำให้เกิดการอักเสบเป็นสิวหัวแดงหรือตุ่มหนอง เชื่อว่ากรรมพันธุ์อาจมีความสัมพันธ์กับการเกิดสิว นอกจากนี้ก็มีสาเหตุมาจากความเครียด วิตกกังวล พักผ่อนไม่พอ ระยะก่อนมีประจำเดือน เป็นต้น
การรักษา
1.ควรล้างหน้าด้วยสบู่เด็กกับน้ำสะอาด วันละไม่เกิน 2ครั้ง ห้ามล้างหน้านานๆ หรือถูแรงๆ การใช้สบู่มากเกินไปอาจทำให้เกิดสิวได้
2.อย่าบีบ เค้น กด หรือแกะสิวเอง อาจทำให้ติดเชื้อลุกลามได้
3.หลีกเลี่ยงการใช้เครื่องสำอางหรือครีมทาผิวต่างๆ
4.หลีกเลี่ยงจากอารมณ์เครียดและความวิตกกังวลต่างๆ เพราะอาจทำให้สิวเห่อได้
5.ออกกำลังกายเป็นประจำรอยแผลเป็นที่เกิดจากสิว ลองใช้ Hilludroid

ขอขอบคุณที่มาจาก
http://th.answers.yahoo.com/question/index?qid=20070817205208AA3K1IR

หนังสืออ่านนอกเวลา เรื่อง ปุลากง

“ที่บ้านไม่มีใคร ผมมารับคุณพี่” เสียงพูดฟังดูไม่รื่นหูเพราะไม่มีคำลงท้ายเท่าที่ควร ผู้อาวุโสกว่ามากหันมาพิจารณาคนพูดอย่างสนใจ เด็กคนนั้นอายุไม่เกิน 14 ปี รูปร่างสูงแต่ดูผอมซูบซีดไม่แจ่มใส หน้าเข้มตั้งแต่คิ้ว ตา จมูกเป็นสัน ปากบางเม้มสนิท หน้าตาดี ดูหน้าก็รู้ว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์
คุณอัมพิกาเป็นคนพิการ เนื่องจากเป็นโปลิโอตั้งแต่สองขวบ ถึงเธอจะอายุ 18 แต่ร่างกายเล็กแกร็น เธอเคยบอกเขาว่า “มันมีชาร์ป มีแฟลตยุ่งเหลือเกิน แต่ไม่หัดปิอาโนก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร พี่เป็นคนพิการ จึงต้องเรียนดนตรีอย่างน้อยเกิดยากจน ก็พอจะรับสอนเด็กๆ ได้” เขานึกหัวเราะ คุณพี่ไม่มีวันยากจนหรอก ถึงจะพิการแต่ก็เป็นลูกเมียหลวง คุณพ่อมีลูกกับคนที่บ้านใหญ่ถึงสี่คน คุณพี่เป็นคนโต แล้วจึงคุณอดิสร, อนันต์ คู่อริ Number1 และคนสุดท้องชื่ออรนุช ลูกสาวที่เกิดพร้อมกับเขา คุณแม่เล่าว่า ท่านคลอดเขาที่เรือนเล็ก กับนางผดุงครรภ์ แต่คุณนุชคลอดกับแพทย์ที่โรงพยาบาล
คุณปุ้มเป็นคนเดียวที่เข้มเรียกว่าพี่ คุณพี่เรียนปิอาโนกับกับคุณพิรุณ บ้านคุณพิรุณเป็นบ้านเล็กที่อยู่ติดกับบ้านเขาแค่รั้ว บ้านหลังนี้เป็นตึกเล็กๆ ชั้นเดียวแบบโบราณ คุณแม่เล่าว่า เป็นบ้านของแม่หม้าย ชื่อคุณพิรุณ สามีเป็นทหารเรือตายในสงคราม คุณพิรุณรับสอนดนตรีเพื่อเลี้ยงลูก คุณพิรุณมีลูกสาวชื่อ หนูตุ่น
เขาเองมีเรื่องคิดมากมาย เรื่องค่าเงินค่าเทอมขอคุณพ่อแต่ละครั้งยากเย็น ติโน่น ตินี่ บางครั้งท่านก็ผลัดว่าคุณฉะอ้อนเก็บกุญแจเซฟบ้าง รอแล้วรออีก ก็ไม่ได้เงิน เขาเคยถามคุณแม่ว่าทำไมต้องรักคุณพ่อ แต่คำตอบที่ได้ยินก็ทำให้เขาอึ้งไป “ ไม่เป็นใครอยากเป็นน้อยหรอกจ๊ะ เมื่อเขาพาแม่มากรุงเทพ เข้มอยู่ท้องแม่จวนครบกำหนดคลอด คุณพ่อรบเร้าให้เอกออกแต่แม่อยากได้ลูก จะยังไรก็รักเขาที่เป็นสามี แต่เกลียดเขาที่ไม่ต้องการลูก แม่เป็นเมียน้อยสมัยเก่า ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว ถึงคุณตาของเข้มจะเป็นแค่ครูใหญ่ แต่คุณตาทวดเคยเป็นถึงเจ้าเมือง จะทำอะไรก็ให้นึกถึงท่านบ้าง”
เขานั่งคิดไปเพลิน จนคุณอัมพิกามาเรียก วันนี้ที่บ้านใหญ่ไปทะเลกัน ผมจึงมารับคุณพี่ ตอนนี้เรียนชั้นไหนแล้ว คุณอัมพิกาถาม “ตอนนี้เรียนอยู่ ม.ศ.3 ปีหน้าก็ต้องสอบเข้าโรงเรียนเตรียม บางทีอาจจะต้องขอยืมเงินคุณพี่บ้างแล้วจะหามาใช้ให้” ในเมื่อบ้านใหญ่ไม่มีคนอยู่ คุณพี่จึงขอไปทานข้าวที่บ้านของเขา
เรือนพักของเขาและมารดาอยู่สุดอาณาเขตของบ้าน นางแพงศรีมารดาของศกร มีท่าทีรอบุตรชาย กินอาการกลางวัน บ้านของเขามีสองห้องจึงต้องใช้ระเบียงเป็นที่รับประทานอาหาร ก่อนที่จะรับประทาน ก็มีเสียงเรียกมาแต่ไกล ไม่ใช่ใคร “กวง” น่ะเอง กวงเป็นลูกชายเถ้าแก่ซ้ง ร้านข้าวสารปากตรอง กวงบอกว่ามีธุระกับเข้ม เข้มจึงบอกให้กวงไปก่อนแล้วจะตามไป
เมื่อเข้าตามไปหากวงที่บ้านของกวง กวงจึงบอกว่าคุณนายถามหาให้ชวนเข้ามาร่วมวงอีก เข้มจึงบอกว่าเขาจะทำเมื่อจำเป็นเท่านั้น ผีผนันมันไม่เข้าสิงเขา และตอนนี้เขาขอยืมเงินคุณปุ้มได้แล้ว ก่อนที่เขาจะไป กวงยังบอกให้เขาลองยาใหม่ กินแล้วตาสว่างดี สมองวิ่งอย่างกับรถจักร ยานี้กวงได้ลองไปแล้ว แต่เข้มบอกว่าให้กวงเลิก

ศกรเพิ่งเข้าใจและสงสารกวงวันนี้เอง น้องๆ ของกวงเรียนสูงๆ ทั้งนั้น มีแต่กวงคนเดียวที่ช่วยพ่อแม่ทำงาน ซิ้มหรือแม่กวง ดุและวางระเบียบในบ้านจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ เตี่ยของกวงทำงานสร้างตัวเองด้วยการหายหม้อทองเหลืองขายกระเพาะปลาจนได้แต่งานกับแม่ของกวง แล้วจึงเปลี่ยนมาขายของชำ แต่เมื่อลูกชายคนเล็กคลอด เตี่ยของกวงก็ถูกรถชนตาย บทบาทของแม่ซึ่งเป็นใหญ่มานานจึงทวีความรุนแรงขึ้น ยายซิ้มเป็นคนหัวไวและฉลาด แต่ก็เป็นคนโง่เขลาเรื่องจิตใจของลูก ไม่ยอมรับรู้ หรือฟังคำอุทธรณ์ใดๆ แกต้องการให้กวงคือตัวแทนของสามีเท่านั้น เมื่อแม่ของกวงดำริที่จะเปิดร้านข้าวต้มปลารอบดึก จึงทำให้กวงกินยาที่ว่าเพื่อเพิ่มพลังทุกวัน
ศกรได้รับคำชวนให้มาเสี่ยงโชค และพบว่าเขาโชคดีทางการพนันตลอด หากความยับยั้งชั่งในมีมากกว่าเขาจึงไม่มั่วสุมถ้าไม่จำเป็น ศกรเล่นเพื่อช่วยให้ตัวเองรอดพ้นจากความคับค้นทางการเงิน ซึ่งกวงรู้ดี
ถ้าใครถามเขาตอนนี้ว่าเกลียดอะไรที่สุด เขาคงจะตอบว่าเกลียดพ่อ เขาไม่รู้ว่าความกดดันอันนี้มีผลทางอ้อมต่ออนาคตภายหน้า โดยเฉพาะเมื่อรากฐานแห่งจิตใจของเขามั่งคงเข้มแข็งด้วยการอบรมเลี้ยงดูอย่างถูกต้องจากมารดา ศกรจึงโชคดีที่ผลของความชอกช้ำเกิดประโยชน์กับตัวเขามากว่าเกิดโทษ
"ที่บ้านไม่มีใคร ผมมารับคุณพี่” ประโยคนั้นคุ้นหู นางพิรุณบอกให้ไปที่หลังบ้าน คุณพี่อยู่กับหนูตุ่น หนูตุ่นมีเพื่อนเล่นอีกคนชื่อ วีรุทย์ วีรุทย์เป็นลูกนายตำรวจข้างบ้านครูพิรุณ อายุเท่ากับเข้ม เข้มตั้งใจเอาเงินที่ยืมไปมาคืน และเขาก็บอกความจริงกับคุณพี่ด้วยว่าเขาเอาเงินมาจากไหน เขาตัดสินใจว่าจะสอบเข้าโรงเรียนตำรวจ
เข้มสอบเข้าโรงเรียนตำรวจได้ และต้องไปอยู่โรงเรียนประจำ เมื่อเขาได้กลับมาบ้าน เขาก็จะแวะไปหากวง กวงติดยางอมแงม แม่ของกวงไม่เข้าใจคิดว่าไม่สบาย ไม่มีเรี่ยวแรง เสียเงินค่าหมอแพงก็แพง แต่ไม่หาย เขาได้พูดคุยกับกวงและรู้ว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะติดยา เขาจึงตัดสินใจจะพากวงไปรักษาให้หาย
เขาไปเจอหนูตุ่นที่หน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หนูตุ่นนั่งอยู่ในร้านกับวีรุทย์ หนูตุ่นแก้มใสออกนวลผิวบางจนเป็นสีชมพูเรื่อ ปากบางเฉียบเป็นรอยหยักเข้ารูป ตัวนิดเดียวแต่ดูเข้มแข็งอย่างประหลาด เมื่อเขากลับเข้าบ้าน คุณอนันต์ได้มาตามเข้ม บอกว่าคุณพ่อท่านอยากพบ คุณพ่อเรียกมาเพื่ออยากรู้ว่าเข้มเรียนจบแล้วจะไปอยู่ที่ไหน เขาพอมีเส้นมีสายจะฟากให้อยู่ที่กรุงเทพได้ ไม่ต้องออกต่างจังหวัด แต่เข้มไม่ยอมขอความช่วยเหลือ เขาพอใจจะรับคำสั่งของทางการ
คุณพิรุณแม่ของหนูตุ่นได้เสียไป เธอจึงตัดสินใจที่จะไปทำงานที่ต่างจังหวัด โดยทิ้งบ้านไว้ให้เช่า
หนูตุ่นตัดสินใจไปทำงานที่อำเภอยะหริ่ง ซึ่งอยู่จังหวัดเดียวกับที่วีรุทย์ทำงาน หนูตุ่นเป็นพัฒนากร จึงต้องไปทำงานพัฒนาหมู่บ้านชนบท หล่อนได้รับมอบหมายให้ไปทำงานที่ตำบลปุลากง ดวงตาของหล่อนมีแววทุกข์โศก ไม่เสื่อมคลายจากความคิดถึงความตายของมารดา
หนูตุ่นไปเป็นพัฒนากรที่ปุลากง ได้พบกับนายเข้ม นายเข้มได้ย้ายไปประจำที่ สถานีตำรวจภูธรอำเภอยะหริ่ง เขาเป็นนายตำรวจที่แม่นปืนมาก ปราบพวกโจรจนโจรขยาด ขนาดเอาดวงเขาไปให้หมอดูทำนาย แต่ หมอดูบอกว่าเขาดวงแข็งตายยาก และเขาเอากวงไปด้วย หนูตุ่นได้ทำงานเป็นครูสอนเด็ก ที่โรงเรียนในหมู่บ้านด้วย เธอรู้จักมูเนาะ ซึ่งเป็นคนรักของวีรุทย์ วีรุทย์ได้รับมอบหมายให้ย้ายไปอยู่ที่ Sensitive area และถูกฆ่าตาย เมื่อมูเนาะทราบข่าวจากหนังสือพิมพ์ ก็ตกใจมาก และได้จมน้ำตายในที่สุด ที่ปุลากงนี่เอง ศุภราหรือหนูตุ่น ก็มีความผูกพันกับศกรมากขึ้น ศกรได้รับมอบหมายให้ไปทำงานที่ชายแดนร่วมกับตำรวจต่างประเทศ แต่เป็นคำสั่งลับ เขาจึงตั้งใจจะมาลาเธอที่หมู่บ้าน แต่ไม่พบเพราะเธอไปเที่ยวที่ภูเก็ต เมื่อเขาไปทำงานที่นั่น เขาได้ปะทะกับกลุ่มโจรได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงต้องรีบพากลับไปรักษาที่กรุงเทพฯ เป็นการด่วน ในขณะเดียวกัน ศุภราก็ปฏิบัติหน้าที่สำเร็จและกลับไปที่กรุงเทพฯ เธอกลับไปอยู่ที่บ้านของเธอ
เมื่อเธอกลับเข้ากรุงเทพ เธอได้ไปเยี่ยมผู้บาดเจ็บกับเพื่อนของเธอ และเธอก็ได้เห็นศกรอยู่ในห้องพัก มีอาการป่วยหนัก ในขณะที่ศกรอยู่โรงพยาบาล หนูตุ่นได้ไปเยี่ยมเขาหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้พบเขา เพราะเขาพักผ่อนทุกครั้งที่เธอไป พยาบาลคนสวยที่ชื่อ วิมล ก็อยู่ดูแลเขาตลอดเวลา วิมลบอกให้เธอรอพบก่อน แต่เธอจะต้องเตรียมตัวเดินทางไกลในวันรุ่งขึ้น เธอจึงต้องรีบกลับ เมื่อเขากลับไปพักที่บ้าน วิมลก็ตามไปดูแลเขาด้วยเนื่องจากบ้านของวิมลอยู่ซอยเดียวกับศกร
เมื่อศุภรากลับมาจากไปราชการ คุณอัมพิกาได้เข้ามาหาเธอที่ในบ้าน แล้วเล่าเรื่องของเข้มกับวิมลให้ฟัง คุณอัมพิกาคิดว่าเข้มคงจะแต่งงานกับวิมล ตกเย็นเข้มแวะมาที่บ้านของหนูตุ่น และชวนเธอไปกินข้าวเย็นที่บ้าน เมื่อไปถึงบ้าน ก็ได้พบกับวิมลด้วย วิมลมาหัดเรียนอาหารกับแม่ของเข้ม หล่อนเห็นแววตาของเขาที่มองมาทางหล่อนเพียงแวบเดียว แววตาแบบนี้หล่อนเคยเห็นมาก่อน เขาคุยกับแม่ของเขาเรื่องทำอาหารและก็คอยพูดกระทบกับหนูตุ่น
วันรุ่งขึ้นคุณอัมพิกามาคุยกับหนูตุ่นแล้วบอกว่าเข้มไปบอกคุณพ่อเรื่องแต่งงาน เขาเอาเงินเก็บของเขาไปซื้อแหวนหมั้น ได้วงเล็กนิดเดียว คุณพ่อก็ว่า ว่าผู้หญิงจะว่าได้ เขาจึงตอบว่าเป็นพิธีหมั้นแล้วก็แต่ง วิมลเขาจะไปเรียนต่อที่นอก เข้มก็คงจะขอทุนตามกันไป
แม่เขาถามเรื่องแต่งงานบอกว่าวิมลได้ทุนไปเรียนเมืองนอกสองปี แต่เข้มต้องไปธุระราชการต่างประเทศแค่เดือนเดียว เขาขอฝากแหวนหมั้นไว้ที่แม่ก่อน เมื่อกลับมาจากต่างประเทศแล้วเขาจะมาเอาคืน เขาถามแม่ว่าชอบวิมลมากหรือ แม่ของเขาบอกว่าถ้าลูกชอบใครแม่ก็ชอบคนนั้น แต่เค้าบอกว่าเขาชอบหนูตุ่นมากกว่า เขาชอบผู้หญิงที่ฉลาดไม่มีอารมณ์ของผู้หญิงมากเกินไป ซึ่งจะเป็นผลดีกับลูกของเขาด้วย เมื่อเขาบอกเช่นนั้น แม่ของเขาจึงให้เขาไปหาหนูตุ่น แต่คุณอัมพิกาบอกว่าหนูตุ่นไปอบรมพัฒนากรที่ปัตตานีสามเดือน แม่ของเขาจึงจัดกระเป๋าใบเล็กให้เขา โดยบอกให้เขาลางานสักเจ็ดวัน เหนื่อยกายมามากแล้ว อย่าต้องทรมานใจจนตายเพราะความไม่เข้าใจกัน
เมื่อเขาไปถึงที่อำเภอยะหริ่ง เขาได้ไปถามหาศุภราแต่ไม่พบ ได้แต่บอกว่าเข้าไปที่ปุลากง ถ้าจะพบก็ต้องเข้าไปที่นั่น เพื่อนของเขาได้ให้เขายืมรถจี๊ป และเขาก็รีบขับรถไปที่ปุลากง เมื่อเจอหล่อนเขาก็ชวนหล่อนให้เข้าจังหวัด ระหว่างทางกลับเข้าจังหวัด รถที่ขับมาเสียกลางทาง เขาจึงต้องซ่อมรถ แต่ไฟฉายตกลงไปข้างทางจึงมองไม่เห็น และหล่อนก็มองเห็นกลุ่มคน ซึ่งอาจจะเป็นชาวบ้านมาล่าสัตว์ หรือพวกนั้น หล่อนเข้าใจคำนี้ดี เขาให้หล่อนเอาผ้าเช็ดหน้ารวบผมขึ้นให้หมด แล้วไปหลบที่ข้างป่า แล้วพวกนั้นก็เข้ามา พวกมันมีกลุ่มใหญ่ เข้ามากราดยิงที่รถและบริเวณรอบๆ หล่อนกลัวจับใจ ภาวนาขออย่าให้มันใช้ทางนี้เป็นทางผ่าน เมื่อพวกมันไปแล้ว เขาจึงบอกกับหล่อนว่า รถยังใช้การไม่ได้ ต้องรอให้ฟ้าสางค่อยไปตามคนที่ปุลากงมาช่วย เขาจึงถามหล่อนว่าหล่อนพร้อมที่จะเผชิญชีวิตแบบนี้กับเขาไหม เขาโอบกอดหล่อนเข้ามาใกล้ ศุภราไม่ตอบว่ากระไร หล่อนรู้แล้วว่าพลังความรักนั้นรุนแรงจริงๆ หล่อนไม่กลัวที่จะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่มีชีวิตแขวนอยู่กับความตาย หล่อนเต็มใจที่จะรับทั้งความสุขและความทุกข์ ร่วมกับสามีสุดที่รักในอนาคตอันใกล้นี้

อยู่ต้อนรับปีเสือ

วันนี้เป็นวันที่ 31ธันวาคมแล้ว เป็นวันสิ้นปีแล้วด้วย พรุ่งนี้เราก็เตรียมต้อนรับปีเสือกันได้แล้ว เพราะปีวัว2552กำลังจะผ่านไป วันนี้ตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาตักบาตรกับพ่อและแม่อ้อและน้องสาวของฉันอีกคน ตอนสายๆพวกเราก็ไปซื้อของที่ตลากดกันซื้อของมาแต่งบ้านด้วย ส่วนตอนบ่ายอะนะงานที่บ้านยุ่งมาก เพราะน้าของฉันเค้าจัดงานปีใหม่ ฉันกับแม่ก็เลยต้องไปข่วยน้าเค้าทำอาหารนะ กว่าจะทำเสร็จอะนะก็ปาเข้าไป 2 ทุ่มแล้ว พอ 2 ทุ่มแล้วเราก็กลับมาบ้าน อาบน้ำอาบท่าแล้วก็เปิดคอมทำงาน คราวแรกนะตั้งใจว่าจะอยู่เคาว์ดาว แค่ เที่ยงคืน ไปๆมาๆนั่งคุย msn กับจ๋าและก็วีนานไปหน่อยเลยปาไปตีหนึ่งครึ่งนะ(นอนตึกเลย)แต่วันนี้ก็มีความสุขและก็สนุกดีนะได้อยู่ต้อนรับปีใหม่ด้วย ในโอกาสนี้ฉันก็ขออวยพรให้ทุกคนมีความสุขสมหวัง มีสุขภาพร่างการแข็งแรง ปราศจากโรคภัย ตลอดปี2553นี้และตลอดไป สวัสดีปีใหม่คะ

กิจกรรมปีใหม่ที่โรงเรียน

วันนี้ฉันต้องตื่นนอนแต่เช้าก็ตามที่บอกไว้นั่นแหละว่าวันนี้ต้องไปตักบาตรตอนเช้ากับทางโรงเรียน วันนี้ก็เลยไปถึงโรงเรียนเร็วเป็นพิเศษ ไปถึงตอน 6:55 นาฬิกา(เร็วใช่ไหมละ)หลังจากตักบาตรเสร็จแล้ว พวกเราก็เข้าแถวกันตามปกติ แล้วก็มีการแจกของขวัญปีใหม่ให้กับนักเรียน(และแน่นอนปีนี้ฉันก็ไม่ได้อีกตามเคย)โหย!!วันนี้แดดร้อนมากๆเลยตอนเค้าแจกของขวัญกันพวกเราต้องนั่งอยู่กลางแดดอะร้อนมากมายเลย แต่อครูเค้าแจกของขวัญให้นัดเรียนเสร็จพวกเราก็มาที่ซุ้มของเราซึ่งจัดไว้แล้ว เพื่อสนุกสนานตามประสาพวกเราเอง คราวแรกนะคิดว่าปีนี้งานคงไม่สนุกแล้วหละก็พอมาถึงซุ้ก็เกิดเรื่องเลยอะ เพื่อนเราชื่อ...เค้าเอาของขวัญไปฝากไว้ที่ประชาสัมพันธ์อะ แต้ว่ามีน้องม.ต้นมาขอพี่ประชาสัมพันธ์ไปดูแล้วบอกว่า ไม่รู้ว่าใช่ของเพื่อนตนเองหรือเปล่า พอเพื่อนเราไปดูอะของขวัญ(ที่เตรียมให้ Buddy ของเค้าก็หายไปแล้ว )เพื่อนเราก็เลยนั่งเซ็ง งานก็เลยกร่อยไปเลยอะ เรากับจ๋าทนไม่ไหวก็เลยบอกเพื่อนที่ชื่อ...ว่าเดี๋ยวเราไปดูให้เผื่อน้องเค้าเอามาคืนแล้ว ตอนเราจะไปดูกันอะนะก็ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธ์กันตลอดทางเลย แล้วบอกว่าขอให้เจอของๆเพื่อน เพราะวันนี้เป็นวันปีใหม่อยากให้มีแต่เรื่องดีๆและสนุกสนาน เชื่อไหมพอไปดูอะเจอของวางอยู่ที่ประชาสัมพันธ์อะ ดีใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอเพื่อนที่ชื่อ...เห็นของขวัญก็เลยยิ้มได้ และพวกเราก็สนุกสนานกัน กินอาหารด้วยกัน จนถึงตอนบ่ายเวลาสำคัญคือการเฉลย Buddy นั่นเอง อยากร้องไห้เราทายผิดอะ โดนทำโทษเต้นไก่ย่างเลย และปิดท้ายด้วยเล่นลูกโป่งน้ำกัน เปียกกันทุกคน วันนี้สนุกมากๆเลยขอบคุณมากนะเพื่อนๆทุกคน
และก็ Happy New Year สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีความสุขสมหวังตลอดปีและตลอดไปนะ

ขอขอบคุณที่มาของรูปจาก น.ส.สุรารักษ์ พวงสั้นม.4/2

ก่อนกิจกรรมปีใหม่

วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพียงแต่วันนี้ทางโรงเรียนให้พวกเราจัดซุ้ม เพื่อฉลองงานปีใหม่กันในวันพรุ่งนี้นะ
ภาคบ่ายพวกเราก็เลยไปช่วยกันทำงาน แล้วพรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้าด้วยเพราะต้องไปตักบาตรกับทางโรงเรียนนะ วันนี้ขอเขียนแค่นี้แล้วกันนะ ง่วงแล้วอะ(ฮ้าว!!!!ไปดีกว่า)ก่อนไป
สวัสดีปีใหม่คะทุกคน

ขอขอบคุณที่มาของรูป http://www.e-greeting-cards.com/e-greeting-card-large/e-greeting-card-006.gif

วันสนุกๆ (ผ่าปอดหมู)

วันนี้วันจันทร์จร้าโอ้วันนี้สนุกมากๆเลย วันนี้คาบแรกฉันมีเรียนชีววิทยานะ วันพวกเราทำ Labกัน ว้าวจะบอกให้ว่าเป็น Lab ผ่าปอดหมูจ้า เหมาะมากเลย ฉันชอบมาก(ออกแนวโรคจิตอะ)ก็ผิดหรือที่ฉันวาดฝันอนาคตฉันไว้เลิศหรูอลังการ ว่าฉันอยากเป็นหมออะ(ถึงแม้ไม่รู้ว่าความฝันนั้นฉันจะเอื้อมถึงหรือเปล่า แต่ยังไงคนเราก็ต้องมีจุดมุ่งหมายในชีวิตจริงไหม แล้วเราก็ต้องพยายามให้ถึงที่สุดก่อน ถ้ามันไปไม่ถึงจริงๆ เราก็ค่อยถอดใจก็ได้)
การผ่าปอดหมูครั้งนี้ก็ทำให้เราได้รับความรู้มากมาย เนื่องจากเราได้สัมผัสกับของจริง อ้อแล้วที่ได้แถมมานะเป็นการผ่าเหมือนหัน แต่เป็นการผ่าหัวใจนะ อ้อลืมบอกไปว่าวันนี้คุณครูบัญญัติ ไม่ได้เข้าสอนพวกเรากลอก แต่เป็นพี่ป้องมาสอนแทน พี่ป้องนะเป็นรุ่นพี่ของพวกเรา อยู่ม.6/1 ตอนนี้พี่เค้าสอบติดแพทย์มหิดล แล้วด้วย(คนอะไรเก่งมากมาย)วันนี้ฉันก็เลยบ้าเรื่องผ่าปอดหมูทั้งวัน วันนี้ฉันไปซื้อของให้ Buddy มาด้วยละตอนนี้ห้องเราเล่น Buddyกันอยู่ (วันพุธนี้ก็เฉลยแล้วละ โอ๊ย!!ตื่นเต้นอะ )แต่วันนี้ซื้อของให้ Buddy นานไปหน่อยเลยกลับเย็นเลย กลัวแม่เป็นห่วงด้วย(แต่ก็กลับบ้านมาอย่างปลอดภัยจร้า)

ขอบคุณรูปภาพจาก นายปวิณ เตี้ยแจ้ ม.4/2

กิจวัตรประจำวัน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันหยุดวันสุดท้ายแล้วน่าเสียดายจัง วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันก็ทำกิจวัตรประจำวันนะ คือ ตอนเช้าฉันต้องไปส่งน้องที่เรียนพิเศษ(ตอนนี้แกกำลังฟิต เพื่อไปสอบเข้า โรงเรียนเบญจมเทพอุทิศ ม.1อะ)พอกลับบ้านมาก็มานั่งทำการบ้าน ดู T.V.แล้วก็ทำงานบ้านบ้าง อ้ออีกอย่างที่เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องทำคือดูแลตา กับ ยาย เพราะตอนนี้ท่านไม่ค่อยสบายอยู่ พอบ่าย 2โมงครึ่ง ฉันก็เตรียมตัวไปรับน้องสาวผู้น่ารักที่เรียนพิเศษ
วันนี้พอไปรับน้องเสร็จแล้วไม่ได้กลับบ้านเลย เพราะต้องพาน้องไปซื้อของขวัญปีใหม่ก่อน(เป็นพี่ที่แสนดีไหมละ)ซื้อของขวัญเสร็จแล้วจึงกลับบ้านกัน อ้อวันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่บ้านฉันตอนเย็นนะมีตลาดนัดขายของเล็กๆ พอฉันกลับมาบ้านแล้วฉันก็ไปหาของกินอร่อยๆที่ตลาดนัดกับแม่และก็น้องของฉัน กลับมาบ้านก็กินๆๆๆแล้วก็ดู T.V.ต่อวันนี้ตอน 5 โมงเย็นมีเรื่องนัดกับนักนะ วันนี้สนุกมากๆเลย เพราะวันนี้นัดหล่อของเราเศร้าอะ เพราะพลอยจะไปเรียนต่อที่อังกฤษอะดิ ไปตั้ง3ปี แต่ความรักก็คือการเห็นคนที่เรารักมีความสุขนี่นา นัดหล่อของเราเลยต้องยอมให้พลอยไปเรียนต่อ เพื่ออนาคตของตัวเค้าเอง วันนี้เรื่องของเราก็มีแค่นี้แหละ....

วันที่ภูมิใจ (วันเชิดชูเกียรติ)

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันภูมิใจและมีความสุขมาก เนื่องจากวันนี้ทางโรงเรียนเบญจมเทพอุทิศของเราจัดงานวันเชิดชูเกียรติขึ้นซึ่งจะจัดเป็นประจำทุกปีอยู่แล้ว (แต่ปีนี้ฉันเพิ่งจะได้รับอะ)สำหรับรางวัลเชิดชูเกียรตินั้นจะแบ่งการให้รางวัลออกเป็น 4 ด้านคือ

1.ด้านผลการเรียนดีเด่น

2.ด้านคุณธรรม จริยธรรม

3.ด้านกิจกรรม

4.ด้านกีฬา

ซึ่งวันนี้ก็มีนักเรียนมารับรางวสัลกันเยอะอยู่เหมือนกันก็ประมาณ สัก 800กว่าคนเห็นจะได้ อ้อลืมบอกไปว่ารางวัลที่ฉันได้รับก็คือรางวัลด้านผลการเรียนดีเด่น และด้านคุณธรรม จริยธรรม(โฮะๆๆได้ตั้ง 2 ด้าน)วันนี้แม่ฉันก็ไปร่วมพิธีด้วยนะ ฉันว่าแม่คงจะภูมิใจในตัวฉันบางละ ไม่มากก็น้อย ฉันถ่ายรูปมาให้ดูด้วยนะ(ข้างบนจร้า)พอทำพิธีเสร็จ ฉันกับแม่ก็พากันไปกินข้าวกันก่อนกลับบ้านจร้า...

มารู้จักสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศไทยอันดับที่ 1 กันคะ นั่นคือ หาดป่าตองนั่นเองคะ

อันดับ 1 หาดป่าตอง อยู่ห่างจากตัวเมืองภูเก็ตไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 15 กิโลเมตร นับว่าเป็นสถาน ที่ท่องเที่ยวในประเทศไทย หาดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของภูเก็ต เป็นชายหาด สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศไทย ที่เพียบพร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น โรงแรม ร้านอาหาร ร้านดำน้ำ ร้านขายอุปกรณ์กีฬาทางน้ำ และอื่น ๆ อีกมากมาย ไว้คอยบริการแก่นักท่องเที่ยว ด้วยชายหาดที่มีความยาวกว่า 4 กิโลเมตร และสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครัน ป่าตองจึงเป็น สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศไทย ที่มีผู้นิยมมาเยือนมากที่สุด

ขอขอบคุณที่มา

http://www.siamsouth.com/smf/index.php?topic=10225.0

The Tree’s Life

Winter
It has a lot of snow in the winter and the river becomes ice. The temperature is lowermost in this season.
Spring
In spring the trees bud young leaves. The plants and trees is fresh and green. The flowers are blooming so there are blossom around the meadow .
Summer
In summer the trees is evergreen and look so beautiful . The river has not a lot of weeds so it clean and pure . The temperate in this season is highest . Almost everbody go to the seashore for summer holiday .
Fall
In fall the leaves fall down from the trees until the tree haven’t leaves at all . It has a lot of weeds cover the river . And it hasn’t a beautiful of flower . The temperature is lower than Summer .

เคล็ด(ไม่ลับ)วิธีคลายเครียดตามเดือนเกิด

วันนี้ดิฉันมีวิธีคลายเครียดที่น่าสนใจมาฝากคะ เป็นวิธีคลายเครียดตามเดือนเกิด ถ้าเพื่อนๆลองทำดูรับลองได้ผลแน่ๆคะ

มกราคม เป็นคนที่เห็นทุกสิ่งในชีวิตเป็นเรื่องจริงจัง ทำให้ความเครียดสะสมมากไปหน่อยควรหาเวลาไป Relax ด้วยการเล่นกีฬาโปรดดูบ้าง หรือถ้าไม่ว่างจริงๆ การอาบน้ำด้วยครีมสมุนไพรก็พอจะช่วยให้เธอผ่อนคลายได้เหมือนกัน
กุมภาพันธ์ เป็นคนที่เครียดได้ง่ายมากๆ ถึงจะไม่โวยวาย แต่ก็เก็บความโกรธไว้ การผ่อนคลายที่เหมาะคือ การได้อยู่คนเดียวเงียบๆ หรือทำกิจกรรมส่วนตัว หรือไม่ก็เล่นอินเทอร์เน็ต ท่องโลกกว้าง
มีนาคม เป็นคนที่อ่อนไหว และชอบยกหัวใจให้อยู่ในกำมือของคนอื่น การคาดหวังมากเกินไปอาจทำให้เสียจิต คิดแล้วก็เครียด การผ่อนคลายควรเป็นการเล่นดนตรีหรือไม่ก็วาดภาพ แต่ถ้ามีเวลาสั้นๆ ก็แค่เอาตัวลงไปจุ่มในน้ำเย็นๆ เท่านี้ก็ชื่นใจแล้ว
เมษายน เป็นคนที่มีสมาธิในการทำงานมาก จนบางครั้งลืมขยับเขยื้อนร่างกาย ทำให้อาการเมื่อยเข้าครอบงำ วิธีผ่อนคลายคือ การได้ออกแรงมากๆ กับกีฬาผาดโผน หรือไปเล่นเครื่องเล่นเสี่ยงตายในสวนสนุก จะทำให้สมองโล่งขึ้นพฤษภาคม เป็นคนที่มีสารเครียดอยู่ในร่างกายพอสมควร รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างวิธีผ่อนคลายคือ การได้เดินดูของสวยๆ งามๆ ก็ทำให้ผ่อนคลายแล้ว
มิถุนายน เป็นคนชอบพบปะผู้คน ดังนั้นถ้ารู้สึกเครียด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร สังสรรค์กับเพื่อนน่าจะเป็นวิธีผ่อนคลายที่ดีที่สุด หรือไม่ก็เดินช็อปปิ้งเดินดูของสวยๆ งามๆ
กรกฎาคม สิ่งที่ทำให้เครียดที่สุดก็คือ เรื่องการเดินทาง หรือต้องอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เพราะเป็นคนเหนื่อยง่าย แถมถ้าเหนื่อยใจยิ่งแย่ใหญ่ การผ่อนคลายน่าจะเป็นการได้เล่นกับสัตว์เลี้ยง ปลูกต้นไม้ หรือไม่ก็หลับยาว
สิงหาคม เรื่องที่ทำให้เครียดมากที่สุดก็คือ ความพ่ายแพ้หรือล้มเหลว เพราะมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ไม่ชอบแพ้ใครแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ วิธีผ่อนคลายคือ การได้ดูหนัง ฟังเพลง ช้อปปิ้งของใช้ทุกอย่างต้องดูดีมีระดับ แค่นั้นก็ทำให้หายเครียดไปเยอะแล้ว
กันยายน การได้นอนเกลือกกลิ้งอยู่กับคนรัก เป็นการผ่อนคลายที่มีความสุขแล้วตุลาคม สิ่งที่ทำให้เครียดได้ก็คือความเหงา อ้างว้างเดียวดาย แค่ได้วุ่นวายกับเสื้อผ้าแต่งหน้า ทำผม แบบโน้นแบบนี้ ก็เป็นการผ่อนคลายแล้ว
ตุลาคม เขาหรือเธอชอบอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย สิ่งที่ทำให้เธอเครียดได้ก็คือความเหงา แค่ได้วุ่นวายกับเสื้อผ้า แต่งหน้า ทำผม แบบโน้นแบบนี้ ก็เป็นการผ่อนคลาสำหรับเขาหรือเธอแล้ว
พฤศจิกายน เป็นคนที่เกิดอาการเครียดได้บ่อยเหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องความรักจะหนักที่สุด การผ่อนคลาย น่าจะเป็นการอ่านหนังสือนิยายรัก กุ๊กกิ๊ก ก็ช่วยได้เหมือนกัน
ธันวาคม สิ่งที่ทำให้เครียดก็คือ การที่ต้องทนอยู่กันอะไรนานๆ เพราะเป็นคนไม่ชอบอยู่นิ่งออกแนวไฮเปอร์หน่อยๆ การผ่อนคลาย คือการได้ไปเที่ยวในที่ต่างๆ ไม่ก็อ่านหนังสือแบบไม่จำกัดแนว ก็ช่วยให้สมองปลอดโปร่งได้
รู้อย่างนี้แล้ว ถ้าเครียดเมื่อไหร่ก็ลองผ่อนคลายความเครียดตามเดือนเกิดกันดูได้นะคะเผื่อว่าจะได้ไม่เครียดกันไงคะ

ขอบคุณที่มา

http://www.dek-d.com/content/all/12017/

ซีรีส์ใหม่เรื่อง Code blue ทีมหมอกู้ชีพ

ตอนนี้เราชอบซีรีส์เรื่องหนึ่งมากเลยชื่อเรื่องว่า Code blue ทีมหมอกู้ชีพสนุกมากๆ ออกอากาศทางช่องทีวีไทย ทุกวันพุธ – ศุกร์ เวลา 20:20 น.

เรื่องย่อ ทีมหมอกู้ชีพ

Code Blue ทีมหมอกู้ชีพ เป็นเรื่องราวของแพทย์ฝึกหัด 4 คน ซึ่งมาจากต่างสถาบันและเป็นนักเรียนทุน ที่ได้รับเลือกให้มาประจำที่ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน ที่โรงพยาบาล โชโกกุ ซึ่งทุกคนจะต้องฝึกหัดเพื่อเป็น “Flight Doctor” และ
หากได้รับ เลือกให้ขึ้นบินไปกับเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยกู้ชีพ “Doctor Heli” นอกจากจะเปรียบเหมือนได้รับการยอมรับในความสามารถแล้ว ยังเป็นโอกาสอันดีที่แพทย์คนนั้นจะได้สั่งสมประสบการณ์การรักษาในเคสต่างๆ ซึ่งแพทย์โดยทั่วไปยากจะได้พบเจอจากผู้ป่วยธรรมดาในโรงพยาบาล การออกไปยังสถานที่เกิดเหตุ ก็เหมือนกับออกไป “เรียนรู้สู่โลกกว้าง” ไปเป็นปราการด่านแรกที่ต้องเผชิญหน้า และรับมือกับอาการเจ็บป่วยฉุกเฉินของผู้คน และต้องประคับประคองชีวิตเหล่านั้นไปยังโรงพยาบาลให้ได้รับการเยียวยารักษา ต่ออย่างทันท่วงที
แต่พื้นที่บนเฮลิคอปเตอร์มีไม่มากพอสำหรับทุกคน ในการขึ้นบินแต่ละครั้ง นอกเหนือจากพื้นที่ที่จะเป็นของผู้ป่วย ก็จะมีแค่ที่นั่งของนักบิน 2 แพทย์ 2 ซึ่งจำเป็นต้องมี และต้องเป็น “แพทย์อาวุโส” บินไปด้วยหนึ่งท่าน นั่นหมายความว่ามีเหลืออยู่แค่ที่นั่งเดียวสำหรับคนที่เป็น “แพทย์ฝึกหัด”
ดัง นั้น พวกเขาจึงตกอยู่ในฐานะ ‘คู่แข่ง’ อย่างเลี่ยงไม่ได้ ต้องพยายามแสดงฝีมือออกมาแข่งขันกันเพื่อ ‘พิสูจน์ตัวเอง’ ว่ามีความสามารถมากพอที่จะเป็น Flight Doctor และบินไปกับ Doctor Heli
แต่ เพราะ ‘สถานที่เกิดเหตุ’ ไม่ใช่สนามประลองฝีมือ และ ‘ผู้ป่วยฉุกเฉิน’ ก็ไม่ใช่เครื่องมือทดสอบความสามารถ เพราะพวกเขาเป็นคน มีเลือดเนื้อ มีลมหายใจ ในสถานการณ์เร่งด่วน ในสถานที่ไม่เอื้ออำนวย อุปกรณ์การแพทย์ที่ไม่ครบครันเหมือนอยู่ในโรงพยาบาล ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ พื้นที่จำกัด เวลาจำกัด และกำลังของการกู้ภัยก็จำกัด จึงเป็นสถานการณ์เฉพาะหน้าที่พวกเขาจะต้องรับมือและตัดสินใจ ความท้าทายที่เคยมุ่งมั่นจะกระโจนเข้าหาก่อนขึ้นบิน มันต่างกันกับการเผชิญหน้า ‘ของจริง’ เมื่อก้าวขาลงจากเฮลิคอปเตอร์และเท้าเหยียบถึงพื้น ….อุปสรรคหนักหนาของแพทย์มือใหม่ที่เพิ่งจะตระหนักได้ว่าคู่แข่งที่แท้ จริงของตัวเองคือใคร
ก็คือ ตัวของพวกเขาเอง ที่ต้องต่อสู้ทำลายกำแพงภายในใจ และก้าวพ้นมันไปให้ได้โดยมีชีวิตและความปลอดภัยของผู้ป่วยเป็นเดิมพัน

ขอขอบคุณที่มา

http://lakorn.ohozaa.com/code-blue-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%9E.html